-Chotylub-

Powstanie Chotylubia wiąże się z działalnością Stanisława Cieszanowskiego, który nabył te ziemie pod koniec XVI wieku. W 1565 roku Chotykub był miejscem karczowanym i zasiewanym przez kmieci z Nowego Sioła, lecz nie było jeszcze lokacji wsi. Lokacja nastąpiła w 1579 roku i wieś stała się własnością Cieszanowskiego, a w 1618 roku wyliczana była jako wieś w rejestrze poborowym.

Dzieje Chotylubia były związane z historią Cieszanowa. W XVII w. wieś ta należała do rodziny Bełżeckich, z których Aleksander Stanisław przekazał ją sprowadzonym w 1674 r. dominikanom, jako uposażenie klasztoru. Jednak z chwilą śmierci fundatora w 1677 r. jego syn Adam Antoni odebrał zakonnikom wieś i nic nie pomogło prowadzenie procesu w Trybunale Koronnym w Lublinie. Po I rozbiorze Polski wieś znalazła się po zaborem austriackim i była własnością Jana Zamoyskiego, a w pierwszym dziesięcioleciu XIX wieku Rojowskich. Kolejnymi właścicielami Chotylubia byli: Tytus Zarzycki, Józef Rogowski, Maria hr. Lanckorońska, Jan Krzyżanowski.

W 1880 r. wieś liczyła 970 osób, z tego wiernych wyznania rzymsko - katolickiego było 494, wyznania greko - katolickiego 448 oraz 28 Żydów. Przez wieki we wsi żyli zgodnie Polacy i Rusini. Śladem po mieszkających w Chotylubiu Ukraińcach jest drewniana cerkiew grekokatolicka. Wybudowano ją około 1888 r. Ma typową budowę trójdzielną i trójkondygnacyjną. Po 1947 roku została zamknięta, a po odnowieniu w 1984 r. użytkowana była przez parafię rzymsko - katolicką w Cieszanowie.

W Chotylubiu znajduje się stary, nieczynny cmentarz grekokatolicki. Zachowały się też dwie murowane kapliczki z kończ XIX wieku, 10 drewnianych chałup z początku XX w. i pozostałość po parku z XIX wieku. Podczas II wojny światowej (1944) Chotylub zajęły bandy UPA. Ukraińcy zamordowali 11 Polaków, reszcie kazali opuścić wieś, którą w dużej części spalili. W latach pięćdziesiątych w Chotylubiu zbudowano nową szkołę, a później dom nauczyciela.

W roku 1996 rozpoczeto budowę nowej murowanej świątyni pw. Św. Jadwigi Królowej wg. projektu inż. archidiec. Adama Gustawa oraz inż. Janusza Piejko (konstrukcje) z Rzeszowa. Kamień węgielny poświęcił Jan Paweł II 10 czerwca 1997 r. podczas pielgrzymki do Polski, a w r. 1998 wmurował go bp Mariusz Leszczyński i odprawiona została pierwsza msza św., a 15 października 2000 r. bp zamojsko-lubaczowski Jan Śrutwa poświęcił kościół i przekazał do użytku wiernym.