Fragment pracy licencjackiej Pani Doroty Winiarz.

 Gorajec został założony ok. 1560 r., przepuszczalnie przez hetmana wielkiego koronnego – Jana Tarnowskiego. Do końca XVIII w. wieś należała do dóbr królewskich starostwa lubaczowskiego, następnie weszła w posiadanie Brunickich, a później Wattmanów. 

Gorajec zamieszkiwali Rusini (Ukraińcy), Polacy i Żydzi. Przeważała ta pierwsza narodowość. W 1799 r. we wsi liczącej 69 domów żyło 485 osób, w tym ludności greckokatolickiej i rzymskokatolickiej 478, zaś 7 żydoskiej. W 1880 r. miejscowość zamieszkiwało 781 wiernych wyznania greckokatolickiego, 46 rzymskokatolickiego, 22 mojżeszowego.

Znajduje się tu cerkiew zbudowana 1586 roku, częściowo przebudowana w okresie między końcem XVII w. a początkiem drugiej ćwierci XVIII w. oraz w 1816 roku (głównie sanktuarium) i w 1835 roku (babiniec, chór śpiewaczy), a w latach 1899 – 1900 rozbudowana (ramiona transeptu). Cerkiew, znajduje się w centrum osady, przy głównej drodze wiejskiej. Usytuowana jest w centrum niewielkiego placu, którego południowy bok stromo opada w szeroką dolinę potoku Gnojnik. Dzwonnica drewniana położona jest przy północno-wschodnim boku cerkwi. W 1994r. została ona przeniesiona do Gorajca z Majdanu Sieniawskiego, gdzie była wzniesiona w 1860r. Przez pierwsze stulecia zespół cerkiewny otoczony był drewnianym parkanem. Zapewne w latach 40. XIX w. parkan wsparto na zachowanych częściowo do dnia dzisiejszego murowanych słupach.

Pierwsza potwierdzona informacja o niezależnej parochii w Gorajcu pochodzi z przywileju króla Zygmunta III z 18 listopada 1618 r.

Cerkiew z Gorajca do rejestru zabytków wpisana została dopiero w 1989 roku.